|
Article on other languages:
|
In 1753 publiceerde Linnaeus een tweedelig boek onder de titel Species Plantarum. Dit boek is geaccepteerd als het eerste startpunt van de botanische nomenclatuur (en daarmee van de binomiale nomenclatuur). De volledige titel is Species plantarum, exhibentes plantas rite cognitas ad genera relatas cum differentiis specificis, nominibus trivialibus, synonymis selectis, locis natalibus, secundum systema sexuale digestas Het boek beschrijft alle dan aan de wetenschap bekende planten. Om deze beschrijving toegankelijk te maken worden de planten ingedeeld via een kunstmatige rangschikking, gebaseerd op het aantal meeldraden en stampers in de bloem. Elke plant wordt ingedeeld naar geslacht (genus) en elke soort krijgt een soortsaanduiding (soortsepitheton): op deze manier zijn tweedelige namen voor alle dan bekende plantensoorten ontstaan. Bij afspraak wordt het boek, in beide delen, geacht om gepubliceerd te zijn op 1 mei 1753. Het bevat de eerst formeel geaccepteerde botanische namen, maar slechts in drie rangen: geslacht (genus), soort (species) en variëteit (varietas). Onder de titel Species Plantarum zijn nog diverse versies van het boek verschenen, steeds uitgebreid naarmate er meer nieuw ontdekte planten bekend werden. Alleen de herziene 2e druk (1762-63) en de in essentie ongewijzigde 3e druk (1764) zijn nog door Linnaeus verzorgd. In botanische literatuurverwijzingen wordt vaak de standaardafkorting "Sp. Pl." gebruikt voor de eerste druk, en "Sp. Pl., ed. 2." voor de tweede druk. Etc. |
This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.